بخت بیک میرزاده

bakht

بخت بیک میرزاده

ارج گذاری به سروده های شعری ناب و استادانه صفرجان “فایض”

یک جنایت وحشیانه دیگر-نوشته: بخت بیک میرزاده

پسیمیزم، زوال اعتماد به نفس ونیروی اراده است- میرزاده

از آرمانگرایی تا واقع بینی – میرزاده

مصاحبه استاد صباح با بخت بیک میرزاده تحلیل گروآگاه امورسیاسی

“گل بشکفد زینت باغ”-نوشته: بخت بیک میرزاده

داود ستاره ایکه از پای مهر (پامیر)میدرخشد-بخت بیک میرزاده

««««   »»»»

 

نوشته: بخت بیک میرزاده

چراغ شب

رهنورد   خسته   از    كوه   زمان  افتاده ام،       چون   مذاب   از  سينهء  آتش فشان افتاده ام

گر  عنان  اختيارم  رفت ،    سوي  نا  كجا،       يا  چو برگ   از  شيون  باد   خزان افتاده ام

يك نفس چون موج فارغ نيستم  از كشمكش،      صيد    طوفانم     به    بحر   بيكران افتاده ام

دل اسير  جذبهء   آفاق  ارمان  است  و ليك،       بال     پروازم     شكسته    ز آشيان افتاده ام

شام   تار   نا  اميدي  در دلم صورت نبست،       گر  بخاك   غربت   از   بام   جهان افتاده ام

مشرب آزادگان قانع به خورد وخواب نيست،
چون  چراغ  تيره  شب  آتش  بجان افتاده ام

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۲۷ اپریل ۲۰۱۵

برزخ فراق

قربانی   هوای  تو  شد   زندگــــــــــانیم        خشـــــکید  نا  شگــــــفته گل  نو جوانیم

نه  شعله یی بلند  و نه  دود به چشم من         بی قوغ  سوخت، اخـــــگر تیز  و نهایم

جوشد مزاب غم زدلم هرطرف چو سیل        از  انفـــــــجار  سینــــه ی  آتشفشــــانیم

آغاز  عشق کام  و سر انجام اوست درد        عادت  به  درد ، دادی به  شیرین زبانیم

مهر تو  را به  جان و به ایمان گزیده ام         در چوب دار  تو عشق تو منصور ثانیم

با  مرگ  پنجه  نرم کنم  در  تب  فراق        حیران  قضا  فتاده  بر  این سخت جانیم

از  داغهای   لاله   پر  پر  نگاه   مگیر       پی میبری  به  قصـــــــــه  و راز نهانیم

از    نامرادیهای   غمستان   دل  بخوان       یلدا   شبی   سحر  شود  از قصه خوانیم

با  هر نفس  امید   کم   و   عمر میرود        بیزار  انتظــــــــــار  در   این  دار فانیم

حاکی است ازجفای تو و درد و رنج من       این  قامت   خمیده    و   رنگ  خزا نیم

جان  و  تنم  فسرد  در  این برزخ فراق

این  شعر   خون   چکان  بکند ترجمانی

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۲۷ اپریل ۲۰۱۵

خسته

از این  فضای نفس گیر و سرد  خشته شدم ،          بدست عاطفه با سیم خــــــــــــــار بسته شدم.

فرار، زحجره زندان مرگ آســـــــــان است،          بپای خود شــــــده زنجیر و نا گسستــــه شدم.

چه جشن وعید و برات که بی ترانه گذ شت،          در این زرینه قفس، مرغ بال بستــــــــه شدم.

در این محیط گل وبا غ و خنده مصنوعیست،         زمرگ معنویت، رنج و دل شکستـــــــه شدم.

چه درد ها که کشیـــد روح و جان زخمی ام،         سزاست زانکه برین دشنه، چرخ ودسته شدم.

سراغ مهر و وفا عاشقــــــــــــــانه گام زدم ،          به دیده خار جفا خورده  و نشستـــــــــه شدم.

برسم دوستی خون تو ریزد این دنیـــــــــــــا،

رقیب تیره شب سرد و نا خجستـــــــــه شدم.

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۲۷ اپریل ۲۰۱۵

نوشته: بخت بیک میرزاده

 دوم حمل ۱۳۹۳

 مادر افغان

ای   مادر   خونین    دل    و  غمدیده  افغان              ای   مرشد    و   ای     منبع   الهام   دلیران

ای    وارث    تاریخ       درخشان    نیاکان                ای   شاهد    صد   زخم    ز  بیداد   یزیدان

خوشنود   ز   پیکار   تو    ارواح   شهیدان 

گه شرق و گهی غرب بتو چشم بدی دوخت              آ مد  به   در  خانه  تو  جنگ  بر  افروخت

هیهات  که  اولاد  تو  زین  فتنه  نیا موخت               زان خشک وترهستی توجمله درآن سوخت

دود   سیه   خیزد   ز   دل   شهر   و بیابان

اهریمن   و  هر  دیو  و  دد   افتاد   بجانت                 خواهند      ز     تاریخ      زدایند    نشانت

گیرند   همه،    ثروت  و فرهنگ و زبانت                از  نزد  زن  و  کودک و هم پیر و جوانت

در خانه ی   خورشید   نگر  سیل   گدا یان

 هم  کفر  و مسلمان  همه  بر  تو  جفا  کرد                نه   از  خود  و بیگانه  یکی  با  تو وفاکرد

نه  زاهد   نه شیخ به تو صدق و صفا کرد                 معلوم  که  این  ثروت  و هستی زکجا کرد

جسم   تو   دریدند  چو  گرگان   و  شغالان

 چند    نا    خلفی    پادوی یی  غیر  نمودند                 رو  برده  به   شر،  دشمنی  با خیر نمودند

حتی   به    تو   و  کودک   تو   فیر نمودند                در وادی  فســـــــــــــــاد ودغا سیر نمودند

نفرین  به   گروه   سیاه    و   فاقد  و جدان

 تاراج     نمودند     چمن   مزرع    و باغت               خشکیده  به هر  دشت و دمن لاله و راغت

پر سوخته   پروانه    و   خاموش   چراغت               کوچیده  نشاط  از  دل  پر  درد  و  دماغت

سالهاست  که  تعطیل  گرفته  است  بهاران

 گر آفت  چنگ  از تو گرفت دار و ندار ت               اولاد    تو    آواره     و     ویرانه    دیارت

از   موزیم   و  معدن   و هم گور وزیارت                 این   لشکر   دزدان   همه   بردند   بغارت

بر   بستر  این  گنج   خزیدند   چو   ماران

 بی شک   تو  از  این  معرکه  پیروز برآیی               از کشمکش   و   فتنه ی   مرموز   بر  آیی

از شعله   باروت    چو     ناسوز     بر ایی              با  جامه   سبزینه     چو    نوروز    بر آیی

خون  گریه  کند  دشمن  و سیمای تو خندان

 

نوشته: بخت بیک میرزاده 

مانتریال- کانادا 

۲۳ فبروری ۲۰۱۴

 درد

درد  مردم  در دل  و مهر  وطن اندر سرم         لا بلای  هر نفس این عشق در خود پرورم

قدرانسان بودنم مرهون این عشق من است          در وداع  با  زندگی  آنرا   به  عقبا  میبرم

نه زمانش سرد کردو نه مکانش برد رنگ          زر بهایی  کم  که  از جانش گرانتر میخرم

هر چه صیادم   به  سر  بارید  آتش  سالها          شوق  پروازم  نرفت از سوزش بال و پرم

خانه وکاشانه ام درکام آتش رفت و سوخت         زان  کشیدم  درد  بی حد  در فراق کشورم

شعله ها می خیزد ازهرتارو پودم هر نفس          نیستم  دود و شرر اکنون چو مشتی اخگرم

گرشود خاموش این آتش من ازجان میروم           بیشتر چیزی نه بل یک مشت از خاکسترم

تا  تبسم  بشکفد  بر  هر  لبی   من  بشکفم

می شوم افسرده گراشکی به چشمی بنگرم

13جون 2013

زمان

زمان چو واقعیت مطلق است و تک بعدی ،

به پیش میرود و لحظه یی درنگ اش نیست،

صد حیف گر به هدر میروند فرصت ها ،

که صرف ارزش آن نقد گوهر عمر است.

مه چسپ پشت زمان گذشته ها هرگز،

که رفت و باز نگردد گذشته ها دیگر،

برای ساختن سر نوشت فرداها ،

زدست گر رود این فرصت های طلایی،

مثال آنکه به گرمای فصل تابستان،

زپیش دیده یک رهنورد سر گردان،

چو بگذرد یکی اسپ سفید زین در پشت،

به فکر آنکه کند انتظار، این حیوان،

بهای لخت درنگ، درد جان گدازیهاست.

نه شک بجاست اگر،

که نبض لحظه رایابی ،

و پای عزم  نهی در رکاب فرصتها ،

وعشقانه  پی کاروان به پیش روی،

براه منزل مقصود میرسی آسان.

به حق که زندگی بی کوتل و کسالت نیست،

چو تنگنای پر از آزمون و چا لشها ست،

ولی چراغ سبز امید،

بسوی سالک افسرده می زند چشمک،

وروح تازه دهد رهروان فردارا،

بسوی راه هدفمند آرزو وعشق،

و راه فتح ظفر مند  قله های   بلند،

گذار سالم ازین کوره راه بی پایان.

20 اپریل 2013

تاریخ نشر در سیمای شغنان: 23 فبروری 2014 

 

رنج میبرم

 از نا  ملایمات زمـــــــــــــان رنج میبرم             از نابرابری  جهــــــــــــان    رنج میبرم

خوش لحظه ایکه غنچه وگل بشکفد به باغ            از برگ ریز زرد خـــزان   رنج میبرم

داغ تبر به  قامت سرو و  صنوبر است             از زخم  های  تیر و کمـــان رنج میبرم

از مرگ  جان  گذاز جــــــوانان  نا مراد              از آ ه  و ســــوز بیوه زنان رنج میبرم

آتش زمین  گرفته و خون   بارد  آسمان              ازدرد زخم  خون چــــکان رنج میبرم

از خون  بهـــــــای  خلق تجمل  بنا شده              از  حیــــله  های  اهریمنــان  رنج میبرم

شیخ   الحدیث و طالب و ملا برای  نفع              تعبیر و  جهـــل  کرده قران  رنج میبرم

بستند دست  خدمت  و صدق و صفا را              رشوت چه، بل زچور عیان رنج میبرم

کاریده اند  تخم شقـــــــاق و نفـــــاق را              در چارسمت   میهـــــن مان رنج میبرم

حاشا  زناسزای  حریفان و  طعن  دوست             از  سر نوشت   بی   خبران  رنج   میبرم

بر باد رفت عزت و تاریخ  و فخر ملک

از  قامت  شکسته  ای  مان   رنج  میبرم

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۳۱ جنوری ۲۰۱۴

غوغا

 غو غا ست در دلم ،

غوغای پر ز درد و پر از سوز و شعله فام،

هردم زبانه میکشدو سوزدم مدام،

خواهم بگویمش، مگرم نیستش زمان.

زیرا هنوز هیبت تاثیر شب بجاست،

آنجا به شهر ما، خورشید را به تهمت ناحق گرفته اند،

با فند جامه های سیاه رنگ ناسزا از صبح تا به شام،

مشتی ز بز دلان سیاه روی  بی نشان،

افسانه های بی خرد یهای خویشرا،

با جعل و کذب و دیده درایی بی مثال،

جا داده اند دردل تاریخ روزگار.

واینک دگر که چهره تاریخ مسخ شد

حیف است اگر که حرمت تاریخ فسخ شد.

شوریست در دلم ،

یک درد از نگفتن و صد ها زگفتنش،

حرف زیاد بهر شنود و به گفتن است،

لیکن! ز وهم نا حق تعبیر های شوم ،

دل ها همه پر است.

کس را توان و حوصله ی گفت و گو کجاست؟.

حقا توان معرکه یی روبرو کجاست؟.

شاید ثواب نیست ولی مصلحت رواست

مفهوم یک سکوت پر احساس درد و رنج

بهتربود  ز نعره ی بی سوز  بی شمار،

گر کس نه داندو ندهد هیچ اعتبار.

 

اپریل 2013 ایالت کو بک

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۳۱ جنوری ۲۰۱۴

بایدا آدم بود

زندگی گوهر والای بشر،

بگذرد با تپش نبض زمان،

وقفه یی نیست در آن،

یا که برگردد و تکرار شود، باز رسر.

رسم جان کندن تن ،

همچومرغی به قفس مانده اسیر،

یا که از بهر مراد دگران، پرسه زدن،

یا به پستی و سخافت گذران، نعمت زندگی نیست،

جوهر زندگی در مشرب آزادگی است.

دوست دارم ز سرشت،

رسم ازادی و آزادگی را؛

که متاع ایست گران، و زبابا بمن مانده به ارث،

حفظ میراث نیاکان عزیز ، اعتباریست بزرگ،

افتخاریست مدام و نشانی ز حلال زادگی است.

بر تو ای زریه ی آدم ،

هیچ میدانی ز حماسه بابای بشر؟

که پی عشق گرفت ،

وبرون جست ز فردوس برین،

فارغ از وسوسه سود و زیان،

“روضه ی خلد برین را بدو گندم بفروخت”

با قیامیکه نه گنجد به دماغ،

رسم آزادگی را حرمت و تمرن نمود،

و به اخلاف خودش ، درس نیکو ز آزادی و ازادگی داد .

ای بنی آدم ایا اشرف مخلوق جهان،

جمله موجود جهان سجده به بابای تو کرد،

نام والای خلافت به زمین،

بر تو بخشید خدا ،

نیست شایسته این جایگه ات،

سر فرود آری به پای دگران،

بشکنی سنت والای پدر ،

آنکه معلم به ملائک شد و در سش آموخت.

آی انسان، ز کدامین نژادیم بگو؛

پدر ما که نبود؛ نه سیاه و نه سفید؛

نه عرب یا که عجم، نه ز اقوام دگر،

فرد آزاد ز تبعیض وز رنگ،

او فقط آدم بود.

به! چه نامیست بلند، چه مقامیست بزرگ ،

فارغ از رنگ و دویی ؛ بایدا، آدم بود.

تاریخ نشر در سیمای شغنان: 5 ثور 1392

تاریخ نشر در سیمای شغنان: 5 ثور 1392

سروده های بهاریه از جانب بخت بیک نوا

۱۵ حمل ۱۳۹۲

ای سال اگر پیام نو داری خوش است

گر صلح و صفا تو در جلو داری خوش است

این خار عداوت از گلستان وطن

تصمیم خشاوه و درو داری خوش است.

بر جمله ی دوستان مبارک نوروز

بر بلبل و بوستان مبارک نوروز

برخلق وطن شگون نوروز بهار

خواهم ز دل و زجان مبارک نوروز

سالی به فضای پر ز رحمت خواهم

سال نو عاری از عداوت خواهم

هم خانه و هم دل بتکانیم ز لوث

فرجام( نوا) زرنج غربت خواهم

Print Friendly, PDF & Email