منوربیک روشن

 منوربیک روشن

منوربیک روشن

بزرگ داشت از روز خجسته ی مادر-منوربیک ” روشن”  

جنگ سی ساله

رها از جنگ و غارت خلق افغان میشود یا نه ؟

بکام ملت ما روزی دوران میشود یا نه ؟

کمر بر قتل عام خلق افغان بسته  آی ایس آی

مگر ختم انتحار این شریران میشود یا نه؟

بگو از جنگ جانفرسا چندین ساله دشمن

ز خون این شهیدان روزی طوفان میشود یا نه؟

ز بس نامردمی ها دیده حرفم در گلو خشکید

که آیا وحشت سی ساله پایان میشود یا نه؟

نگر همسایگانت غارت و کشتار میخواهند

جفای دشمنان یکروز جبران میشود یا نه؟

پریشان ساخت خلق کشورم ایران و پاکستان

دو ابلیس ای خدا روزی پریشان میشود یا نه؟

به صد بی حرمتی کرده تجاوز بر حریم ما

فرنگی زاده بز دل هراسان میشود یا نه؟

خوشا چشم حقیقت بین تاریخ هر زمان بیناست

یکا یک این تظلم ثبت دیوان میشود یا نه؟

یقین دست از شرارت گر کشند امید فردا است

سیاه در نزد ملت روی شیطان میشود یا نه ؟

بگو روشن چرا گشته خزان باغ و بهار من

که این ویرانه ها روزی گلستان میشود یا نه؟

ارسالی : روشن از مونتریال

30/08/2014

تاریخ نشر در سیمای شغنان: اول سپتمبر 2014

آدمین ات طبیعت

گاه آسموٌن خییر گه باروٌن سوٌد

کاه خوزت گه چسی طوفوٌن سوٌد

گاه طبیعت گهرم اته گه گه شتا

گاه زمستوٌن گاهی تابستوٌن سوٌد

ادمیننند مس وی خصلت دیگه فذج

گاه نغوژد گهپ،گاهی نافرموٌن سوٌد

چس توآدم یو پی مهتاب مس فریپت

گاه وی عقل کهلند گاه هر زوٌن سوٌد

چس می دنیا آبرو بازار توچس

گاه قیمت گاه چسی ارزوٌن سوٌد

گاه رسی حیروٌن خو گهپ ذهد تردنه فارت

زندگی گاه قین ات گه آسوٌن سوٌد

گاه فی یی لوٌ خو عالم ترتوشوٌنت

گاه چسی دنیا ترد زندوٌن سوٌد

گاه چسی یم چهرخ شپ بن تیر توذیید

گاه صغیره حاکم  دوروٌ ن سوٌد

گاه زدهری از صغیر پیس تیری یوخک

گاه آدم از خو کار پشیموٌن سوٌد

دسگه دنیا یم هه روشن مه خه غم

مه کی غم، مه لهک توکهل ویروٌن سوٌد

منور بیک روشن . 17 اگست 2014

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۲۱ اګست ۲۰۱۴

به مناسبت حادثه المناک ولایت غور

آه،  غم غور، غم سنگین است

دل چنان سوخته وغمگین است

خون کند گریه دل   نا شادم

قاتل  مردم  من  بی دین  است

غرق طوفان غمم هموطنان

انتحاری   عمل   ننگین    است

یک نظر بر عمل بی خردان

چشم    تاریخ  حقیقت  بین  است

تابکی ظلم  به  اولاد  وطن

ازچه رو این همه قهر وکین است

لعن ونفرین  به آنکس  بادا

دست آنکس که به خون رنگین است

سوخت روشن دل مادر وطنم

کشتن  خلق  کدا م آیین  است

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۲۱ اګست ۲۰۱۴

زهرنیشکر

باید که  زعیم  کر و  یا  بی  بصر آید         باید  که  یکی رهبرچون  کٌره خر آید

ازصلح دگر خسته شدیم جنگ تمناست         باید  که  یکی  جانی  و پرشوروشرآید

بیزارازین منفعت  و سود  که   داریم          یک   دزد    فرومایه ی   قاچا قبر  آید

ماراچه که درمملکت است دموکراسی         بگذار که   یک  قاتل   خونخوار  برآید

آن  کیست  که  حرمت کند رای شما را         جنگ  و جدل  روزشمارش  به  سرآید

امید به  آرامش  فردا  ره  پٍشک خورد         این  شربت  زهر است که از نیشکرآید

این جنگ و جدل مایه فخر وطن ماست

فردای  تو  روشن  مگر از بد   بتر آید

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۸/۱۸/۲۰۱۴

سلام به وطن

وطن   بر  یمین  و  یثارت سلام            به  هر دره و کوهسارت  سلام

تو زیباستی   بس   دل   آراستی            به هربرزن  و رهگزارت سلام

به   میلودی   چشمه   ساران  تو             به  هر چشمه و  آبشارت  سلام

به   هر  بیشه  وگلشن  وباغ تو            به  هرگوشه وهرکنارت سلام

شده  دشت  ازلاله  گلگون  کفن             به   آن   لالۀی   داغدارت  سلام

ستایم  من   آن  قوم   همت بلند            به   خلق  پراز افتخارت  سلام

شکسته  از اوقلب هر مادرت            به   آن  مادر   سوگوارت  سلام

نکرده رها دامنت دردو رنج            به رنج های بس بیشمارت  سلام

پدر شد   شهید   وطن    روشنا

به فرزند چشم  انتظارت سلام

تاریخ نشر در سیمای شغنان: 24 جولای 2014

ای کاش

ایکاش جنگ  لعنتی میشد مهارکرد            ایکاش این خزان وطن را بهار کرد

این دشمنی دریغ شکست پشت ملتم              ایکاش همدلی  و  محبت  شعار کرد

باید به محودشمن ملت  یکی شویم             ایکاش دشمنان وطن سر به دارکرد

تاکی  به نام ملیت وقوم جنگهاست            ایکاش بهروحدت مان جان نثارکرد

زیرا  شعار  ملت ما  اتحاد  ماست             ای  کاش  اتحاد عمل   اختیا ر کرد

بیگانه وارخویشتن ازپاه  نیفگنیم              ایکاش کس نظربه دلی داغدار کرد

مرغ  ز دام  رفته واز لانه رفته ایم             ایکاش  آن  غریبه   یاد  دیار  کرد

ای  وای ملتی که چوکوه بوداستوار             ایکاش  بر گذشته خود افتخار کرد

روشن امید زندۀ  توقلب پاک تست

ایکاش پاک آیینه رااز  غبار کرد

تاریخ نشر در سیمای شغنان: 24 جولای 2014

نماد هدیه به روان پاک  شهید استاد شیدا

نوشته: منوربیک روشن

جغد کور

چه وحشت آفریده عزیزان به یفتل بالا

به نام رای دهی وحشتی نموده برپا

فرشتهُ ی که چراغ خرد به دستش بود

نگر نبرد جهالت مقابل دانا

که جغد کور به ویرانه ها مکان دار

ندیده ایم به ویرانه پر کشد عنقا

چه بزدلانه عمل و چه ناروا کاری 

(خموش ساخت دلی را به سینهُ ی (شیدا

دریغ کلبه ی روشنگری؛ شده شب تار

نگر درین معامله طفل شهید چشم به راه

سیاه کاری این رهزنان بی فرهنگ 

به روز حشر نمودند روی خویش سیاه

وگر نه در همه جا داد ازمسلمانیست

چرا؟ تمیز نکردند ثواب را زگناه

به حق که همچو کسان دشمنان ایمانند

به حرف راست ؛ خداوند شاهداست وگواه

گذر زحرف دراز و طویل ای روشن

که راه جهل و خرد زهمدگر جداست جدا 

در اخیر بعد از ادای احترام به تمام هموطنان؛ غم شریکی خودرا؛ نخست به خانواده شهید پاک شیدا وتمام هموطنان آزرده و غمدیده اعلام میدارم و در زمینه از ارگانهای ذیربط حکومت حال و آینده صمیمانه رجامندم موضوع را بررسی تحقیق و مجرمین و قاتلین شهید شیدا را به کیفر اعمال شان برسانند تا هم عدالت تامین گردد و هم به دشمنان اسلام و قاتلین مافیایی درسی باشد به خاطر حفظ جان؛ مال و ناموس مردم  با فرهنگ بدخشان. تاریخ نشر در سیمای شغنان: 18 جون 2014

پیغام دل

پیغام حال دل به عزیزان کی میبرد
درد فراق از دل نالان کی میبرد
افتاده ام به دور زیاران همدیار
این قامت خمیده به شغنان کی میبرد
رنجور، دردمند و خرابم در این دیار
احوال درد من به طبیبان کی میبرد
خونآبه می چکد ز دل درد مند من
این لعل خون چکان به بدخشان کی میبرد
می خورده خورده دور ز اهل ادب شدم
دیوانه را به منزل مستان کی میبرد
منزلگه مراد بود دور از هوس
نامرد در نبرد به میدان کی میبرد
خاموش در چمن شده آواز عند لیب
این مرغ خوشنوا به گلستان کی میبرد
آتش زبانه میکشد از حرف داغ من
“این شعله را به جان نیستان کی میبرد”
چون مو به روی شعله غم تاب میخورم
” روشن” تورا به خطه افغان کی میبرد

تاریخ نشر در سیمای شغنان: 14 می 2014 

سرود یاَس

چی شور و هلهله اندر وطن پدیدار است
بجای گلشن و گل در چمن نگر خار است

گل امید چمن شد خزان و پرپر شد
کویر گشته چمن بلبلش عزا دار است

تهی ز برگ شده شاخه درخت و گل …
چمن برهنه فضایش چی تیره و تار است

هنوز بلبل اواره عاشق چمن است
دریغ و حیف که صیاد کینه بیدار است

فضا تیره کشور کنون بدان ما ناست
زفقر ملت افغان طفل بیمار است

نگر به صحنه پیکار انتخاباتی
تقلب است و فریب است و خدعه در کار است

حنان ملت افغان به دست بیگانه است
که سر نوشت وطن دالر است و کلدار است

نموده عزت مردم میانشان تقسیم
حقوق حقه شان عرضه بر خریدار است

که باز دشمن دیرین نهاده دام دیگر
به دام فتنه او خلق ما گرفتار است

شعار تفرقه گر کهنه گشت نو کردند
فریب ، مکر در این عرصه بسکه بسیار است

به پشت پرده دیگر صحنه و دیگر بازی
که بخت ملت ما زان سبب نگونسار است

بنام تاجیک و پشتون و اوزبک و هزره
نفاق و تفرقه از فتنه های بادار است

چی کشمکش که فتاده به نام این و آن
یگانه سازی ما از زعیم بیدار است

کنون که دشنه آن دشمنان دیروزی
ز قلب ملت ما خون چکان و خون بار است

برای ملت بر باد رفته ای افغان
چه نا امیدی چه یک حالت اسفبار است

یقین ز حیله و نیرنگ ملت آگاه نیست
کی خادم است و کی هم جابر و جفا کار است

هر آنکو کرده فدا خویش را برای وطن
در حیرتم که چرا بی سبب گنهکار است

کمی تو سر به گریبان بنه و فکری کن
که نخل همدلی و اتفاق پر بار است

وگرنه تا به ابد این جدال و ویرانیست
همیشه مردم افغان ذلیل و هم خار است

مده تو فرصت دیگر به دشمن مردم
که دشمنان وطن همچو روبه مکار است

بیا که ترک خشونت کنیم و یار شویم
دوام کین و عداوت بسی زیانبار است

ز حرف بی عملان دوری جوی ای “روشن”
تو پیشه کن عمل و حرف قصه بسیار است

تاریخ نشر در سیمای شغنان: 14 می 2014

بمناسبت سیلاب ارگوی بدخشان

بدخشان دریغا که در ماتم است

به قلب عزیزان او بس غم است

به هر کوچه و کلبه فریاد غم

نبینی تو چشمی تهی از نم است

قد سرو او از گزند خزان

سر سرو نازش به زانو خم است

نبینی دل شاد اندر دیار

دلی را که در پیکر آدم است

زتیر حوادث دلش خورده زخم

که محتاج تیمار و هم مرحم است

تر است برگ گل در مزار شهید

زاشک یتیمان این شبنم است

زجان سوگوار تو” روشن” بود

اگر خون از دیده بارم کم است

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۶ می ۲۰۱۴ 

بمناسبت سیلاب ارگو

سخت رنجورم که زان باران رحمت غم دمید

سینه های صد جوان و طفل و مادر را درید

شکوه دارم از بهاران زانکه فصل زندگیست

مرگ و سیلاب از چه رو یکجا شد و با هم رسید

طعمه سیلاب گشته سه صد و چهل خانمان

چشم دوران هیچگاهی همچو حالت را ندید

مدفن صدها جوان و طفل و مادر را ببین

مرگ بر آن دولت کآواز ملت نشنوید

تپه های سبز ارگو جوش خون دارد کنون

لاله ها رویند چون خون در مزار هر شهید

کور گردم تا نبینم  درد و رنج ات هموطن

از کجا همچون بلای سر زد وآمد پدید

اشک چون گرداب میگردد به چشم پر نمم

بار غم با این گرانی پشت” روشن” را خمید

تاریخ نشر در سیمای شغنان: ۶ می ۲۰۱۴

 

 دیده ی بیدار

باغ   جنان  و  میوه   پر   بار  مادر است           چون شاخ ارغوان گل بی خارمادر است

سرتاج  خلقت  است چو سرچشمه حیات             بعد  از  خدا   وسیله    دا دار مادر است

کس  نیست تا که  منکر اوصاف او شود            ورد  زبان  جمله   به   تکرار مادر است

مانند     او     نبوده    به    عالم   معلمی             آموزگار   رفتن   و    گفتار  مادر است

شاه   و  گدا   و  عالم  و  پیغمبران  دهر             بنگر  دمی  که  عالم   اسرار مادر است

فرزند   نا  خلف  شود  و  پشت  اگر کند             لیکن  به  عهد خویش وفادار مادر است

طفلی  دامنش  چه   بهشتی   مراد   بود              هستی   ما  ز محنت  بسیار  مادر  است

الحق بهشت خاک  ره اش بی سبب نشد             شب  تا به  روز دیده ی بیدار مادر است

روشن به خاک پای توساید جبین خویش

دلسوز  و مهربان  و  وفادار مادر است

 ۲۰ مارچ ۲۰۱۴

فصل شگفتن

بهار   آرزو   گل   را   به  باغ و شاخسارآورد           که  جوش   سبزه  و گل  را به چشم انتظارآور

چه  امید  خوشی داده  به  عالم  روز نوروری            نسیم  صبحدم   رسم   کهن  را  از  دیار آورد

خوشا فصل   شگفتن    رستن  نو  زندگانی ها            به  چشم  بلبل  شوریده  مستی   و  خمار آورد

بنازم  نوبهاران را  نسیمش زندگی بخش است           که یکسان برهمه هرخاروخس نقش ونگارآور

چووصف فصل هستی ها نگنجد دربیان امروز

تو گویی بهر روشن  تحفه ی از دست یارآورد 

م. روشن:  به پیشواز بهارسال هجری.1393

۲۰ مارچ ۲۰۱۴

ارسالی منوربیک روشن

۳۱ جنوری ۲۰۱۴ 

به قول شاعرشیرین کلام وحقیقت گرآ قرن ی۱۷م میرعابد سیدای نسفی، درجهانیکه زندگی میکنیم به یک دیهه تاراج  دیده و چپاول شده میماند. 

مسلم است که تاریخ بشریت در هر دور و زمان شاهد هزاران هزار کتلاک جرم، جنایت، قصاوت، بیرحمی، و در مجموع ویرانگری های بی سابقه مادی و معنوی بوده است، که چنین جنایات هولناک، سهمگین و ویرانگر توسط عده یی محدودی اقلیت مفت خوار و ستمگرتازمان ما هم راه کشیده وبه شیوه های جدید و جدید تر، به حیله ها و نیرنگهای مدرن، زالو آسا خون مردم را می مکند و همچنان مدنّیت های قرون را به تحلیل میبرند.

فلک   به   قامت    پیر    خمیده   میماند          جهان   به   دیهه   تاراج    دیده   میماند

زبسکه اهل جهان خون یکدگر خوردند           سر  سپهر   به    نار   مکیده   می ماند

زمانه  آب   طراوت  زجوی گلشن برد          زمین    باغ    به   جیب   دریده  میماند

درون   جامه  رنگین   خویش  دنیا دار

به  کرم  های  ابریشم  تنیده   می مانده 

سیدای نسفی

مادر

سفر ازدامنت مادرنمیکردم چه میکردم

زاشک گرم دامن ترنمیکردم چه می کردم

چه واویلا که دامانت گرفت آتش ازغیر

فرودرسینه ام خنجر نمیکردم چه میکردم

چه بیرحمی به یاران وبه هریک همقطارم شد

حوادث رایکایک ثبت دردفترنمیکردم چه میکردم

دریغا سوخت یکسرباغ وراغ وآشیان من

فغان برتوده های دود وخاکسترنمیکردم چه میکردم

زدست وحشت صیاد دورازآشیان گشتم

درین ماتم سرا خود را گدایی درنمیکردم چه میکردم

فروپاشیده ازهم وحدت ملت اسفباراست

تاسف برمسلمان به دل کافر نمیکردم چه میکردم

به لب مٌهرخموشی گرنهم الحق نیم افغان

فغان ازوحشت یک مشت ویرانگر نمیکردم چه میکردم

وطن جولانگه کابوس غاصب گشته ای روشن

زحسرت خاک را برسر نمیکردم چه میکردم

Print Friendly, PDF & Email